Rainbowbridge

Hier staan de fretjes die bij mij hebben gewoond en die er helaas niet meer zijn.

Jij bent het 3e fretje dit jaar waar ik afscheid van heb genomen. Gevonden in Tilburg maar je baasje heeft zich nooit meer gemeld. Je was zo'n mooie grote albinovent dat ik besloot wel ene plekje voor jou over te hebben.Je hebt hier 3 jaar gewoond je was een heerlijke knuffel en altijd tevreden. Helaas werd je ziek en bleek je maligne lymfoom te hebben en ook je hartje bleek niet meer goed. Weer stond ik voor de moeilijke keuze, ik heb je laten gaan. Je hebt er wel tegen gevochten want je gaf je niet over aan de spuit. Maar nu rust je zacht ook jou zal ik missen mijn mooie witkop. Het groepje wordt nu wel heel klein, Smokey en Donder zijn nog met zijn tweetjes.

Mijn allerliefste Joppie * 19-3-2003 + 23-7-2010

Afbeelding

Toen mijn hond Tysson ingeslapen werd was ik op zoek naar een nieuw huisdier en het werd een fret. Na wat zoeken in een krantje zagen we een advertentie in Schijndel en daar gingen we je halen. Bij aankomst bleek het een pelsdierfokkerij, daar schrok ik wel even van. Ik had alleen oog voor het nestje fretten waar we gingen kijken en toen ik je in mijn handen kreeg toen smolt ik gelijk weg. Wat een koppie.

Daar gingen we dan met onze kleine man naar huis, wat was ik trots op je, eigenlijk wist ik nog niet zoveel van fretten en heb het begin heel wat verkeerd gedaan. Zo vond je komkommer ontzettend lekker, wist ik veel dat het niet goed was. En eigenlijk was je ook te jong 6 weken al weg bij je mama.

Met je guitige koppie en je pretoogjes pakte jij mij helemaal in. Je was een echt boefje, kattenkwaad wist je altijd wel uit te halen. Wandelen deed je graag overal ging je mee naar toe iedereen kende je. Op de markt vroegen ze altijd waar is Joppie als je er niet bij was. Zelfs op de scooter zat je graag. We hebben een enorm sterkte band opgebouwd en ik kon in jouw oogjes vaak zien hoe je je voelde of als je weer eens wat van plan was.

Later kwamen er meer fretjes bij maar jij bleef altijd speciaal. Je viel gewoon op tussen de rest. In september 2007 gebeurde er iets vreselijks en ik heb het mezelf echt nooit vergeven, dat moment staat in mij gegrift en doet nog steeds pijn. Jij liep met je vriendjes los in de gang en in de frettenkamer zaten de pups die ik toen had, toen ik daar iets ging pakken schoot 1 van de pups uit de kamer en jij vloog er naar toe en pakte de pup hard in zijn nek. Als reactie pakte ik je vast trok je van de pup en gooide je opzij op een opgefrommeld laken op de grond. Later bleek dat daar een voerbakje van hard plastic onder stond. Je begon enorm te krijsen en man wat was ik in paniek je beet om je heen en verging van de pijn. Snel naar het werk gereden en je gelijk gesedeerd een rontgenfoto gaf als uitslag dat je een ruggenwervel had gebroken. Ik dacht dat ik gek werd je zo kwijtraken dat kan toch niet. Maar jij liet mij zien wat een vechtertje je was en kwam er deels weer bovenop. De eerste nacht op de kliniek klom jij ’s nachts zelfs al uit de couveuse Je linkse pootje is altijd verlamd gebleven. Over urine en ontlasting had je geen controle meer maar extra schoonmaken dat vind ik niet erg. Een bepaalde blik in jouw ogen liet mij zien dat je ervoor wilde gaan. Binnen een korte tijd zat je weer bij de rest en kon je van boven naar beneden in de kooi. Het ging weer goed met je.

Het laatste jaar begon je last te krijgen met het legen van je blaas in het begin ging het met medicatie goed, daarna moest ik het ook vaker ledigen maar dat vond je vervelend. In de tussentijd werd je ook nog positief getest op corona maar je had er geen last van. Toen ik uiteindelijk besloot tot het laten plaatsen van een stoma en amputeren van het verlamde pootje wat je toch in de weg zat ging het kort daarna mis. Na de operatie ging het eigenlijk best goed, blaas legen was nu geen last meer voor je. Maar na een paar weken kreeg je ineens ontzettende diarree en moest je aan het infuus binnen 2 dagen knapte je weer op. Je was gewoon een ontzettende bikkel. Of ik nu door de operatie de corona sterker heb gemaakt geen idee maar zal ik me altijd afvragen. Evenals wat als het ongeluk nooit was gebeurd dan was je er nu vast nog geweest. Een paar dagen terug kreeg je weer slechte ontlasting , eten en drinken deed je nog en je was wel helder maar de laatste 2 dagen vond ik van niet en ik besloot vandaag dat het genoeg was. Heel rustig ben je ingeslapen bij je vriendjes.

Wat sommige mensen ook zeggen of denken ik heb altijd mijn best gedaan voor jou jij was echt mijn fret ik kende je door en door je blik in je ogen zei mij altijd genoeg. Je was een vechtertje met levenslust. Nu was het echt genoeg.

Mijn kleine ventje,mijn knuffeltje is er niet meer. Kan het nog niet geloven dat ik je nooit meer bij me kan pakken, nooit meer jouw schattige pootjes kan kriebelen, nooit meer een kusje krijgen van je, nooit meer lekker bij me liggen :(
Voor altijd zit jij in mijn hart. Ik zal je nooit vergeten. Bedankt voor alles kleine vriend. Jij hebt mij geleerd dat fretten bijzondere diertjes zijn. Ga nu maar lekker spelen op de brug en geef Dikkie, Lady, Shadow, Pearl en misschien ook Macho een knuffel van me. Rust zacht mijn moppie.

Afbeelding

Van jouw pootjes laat ik een afdruk maken voor een tatoeage.

Jij was 1 van mijn eigen gefokte fretjes. Een kleine spring in 't veld die altijd snel was als de deur open ging. Jij zat samen in een groepje met je broertje, zusjes en je moeder en tante. Ik vond je donderdagavond wat sloom in de frettenkamer en je had koorts, voor de zekerheid naar het werk, rontgen gemaakt niets te zien. Vrijdag een echo met vergrote lymfeknopen in de buik. Bloedonderzoek verder niets bijzonders behalve verhoogde ontstekingswaarde maar dat was niet gek met de koorts. Zaterdag was je wat beter maar ik vond je maandag weer wat minder. Je had duidlijk veel buikpijn maar geen duidelijke oorzaak. Vandaag heb ik je dan toch open laten maken om in je buikje te kijken, de vergote lymfeknopen aangeprikt en helaas bleek 1 van de 2 ongelijke deling van de cellen te hebben, tumoreus weefsel dus. Tja ik heb je laten gaan, je rust heb je verdiend. Rust zacht mijn kleine dikkerdje. Je mocht maar 3 jaar worden, gelukkig heb je altijd plezier gehad in jouw korte leventje.

Lieve Shadow * 1-5-2005 + 7-12-2009

Je was pas 5,5 week toen je bij mij kwam wat was je een klein.
Waar ik je haalde zat je op stro en als pupje dacht je dat je dat kon eten want bij mij poeptje je stro uit.
Ik weet nog dat ik je een eitje gaf en dat je helemaal onderzat, wat was je aandoenlijk.
Als snel groeide je uit tot een flinke kerel van 2 kilo en wat was je een schat van een fret.

In maart 2009 bleek dat je insulinomen had en ik besloot je te laten opereren. Je knapte goed op. Maar helaas kwamen ze als snel weer terug. Met medicatie ging het goed tot een paar weken terug ondanks medicatie kreeg je weer hypo's. Ook de pred hielp niet. Ondanks je dikke buik was je toch veel vermagerd.
Uit bloedonderzoek kwam verder niets naar voren, de echo liet echter een minder mooi beeld zien. Vlekken in het buikvet. We besloten tot een laatste operatie met de mogelijkheid dat we tijdens de operatie zouden besluiten tot inslapen. Echter er werd niets veel geks gevonden op wat insulinomen na, deze zijn verwijderd. En we besloten om je in ieder geval nog een kans te geven.

Het herstel ging moeizamer dan de 1e keer maar het leek na 2 dagen wat beter te gaan. Tot vanochtend je had een dikke staart en was te sloom. Wat is het ellendig om je ventje zo beroerd te zien. Nog een paar uur aan het infuus gelegen maar toen ik zag dat je er niet van opknapte hebben we besloten om je te laten gaan.

Die beslissing blijft moeilijk maar je mag niet lijden om mijn verdriet. Het was genoeg.
Mijn lieve ventje rust zacht. Je hebt genoeg gestreden. Samen hebben we geknokt en vandaag was het tijd om je te laten gaan. Ook al doet het me veel pijn het is goed zo. Shadow is maar 4,5 jaar geworden.

4 jaar geleden kwam je in mijn leven samen met je vriendinnetje Lady. Als oud vuil werden jullie in december voor een opvang gedumpt in de nacht in de kou.
Ik had over jullie gelezen en toen ik een kerstpakketje ging brengen was ik snel verkocht. Ik nam jullie mee.
Helaas overleed Lady al na 4 maanden. Ik snapte er niets van en liet sectie doen, daaruit bleek dat ze insulinomen had.

Nu 4 jaar later heb ik jou laten gaan. Moedig heb je nog gestreden. En het leek eigenlijkalweer beter te gaan totdat ik vandaag thuiskwam en zag dat je niet meer zo goed omhoog kon achter. Toen wist ik het dit is het moment om je te laten gaan.

Heel rustig ben je ingeslapen, je hebt het verdiend moppie. Rust zacht, nu kun je weer naar Lady samen spelen op de brug.

Ik zal je missen.

Lady kwam uit de opvang samen met Dikkie. Ze was pas 4 maanden bij mij toen ik haar 's ochtends dood in de kooi vond. Ik snapte er niets van en heb sectie laten doen. Daaruit bleek dat ze insulinomen had en een ontsteking aan de nier. Ik voelde me toen best schuldig omdat ik niets gemerkt had. Gelukkig heb ik haar wel 4 leuke maanden kunnen geven. Ik heb haar laten cremeren. Lieve Lady rust zacht en speel ze op de brug.

Op 8-02-2007 werd er op het werk een fretje binnengebracht door mensen die hem hadden gevonden. Het was een ongecastreerd wildkleur mannetje. Als er niemand voor hem zou komen zou ik hem mee naar huis nemen. Hij had zweertjes in zijn bekje. Zijn bloed werd onderzocht en daaruit bleek dat hij hele hoge nierwaarden had. Er was niets meer aan te doen dus moest hij ingeslapen worden. Ik heb hem toen 2 dagen mee naar huis genomen om hem nog even extra te verwennen. Op 10-2-2007 is hij ingeslapen. Ik laat hem cremeren

Lieve Noname rust zacht. Je hebt het verdiend. Maak maar lekker vriendjes daar op de brug.

Je was in 3 weken toch al mijn zorgenkindje geworden. Je hebt zo hard geknokt voor je leventje, maar helaas was je te zwak. Rust zacht lief klein pupje.

Woensdagmiddag werd je door de dierenambulance binnengebracht.
Je was te koud en verzwakt. Gelijk heb ik je naar de couveuze gebracht.
Medicijntjes en eten gegeven , je kon zo lekker smullen van de waltham en a/d.

Donderdag leek het al wat beter te gaan en ik nam de volgende dag een lekkere kippennek voor je mee. Daar heb je lekker aan liggen sabbelen.

Vrijdag besloot ik je mee te nemen naar huis om je daar te verzorgen zodat de weekend arts daar geen zorgen om hoefde te hebben.

Het weekend leek goed te gaan totdat ik vandaag thuis kwam, je lag er slecht bij. ik zag dat je te zwak was en wist gelijk wat ik moest doen. Naar de dierenarts terugrijden en je uit je lijden verlossen.

Ik had zo gehoopt dat je het zou redden en dat ik je terug kon brengen naar de plek waar je was gevonden.

Rust zacht lief klein wezeltje. Dat heb je verdiend.
Ik ga je begraven in de bossen waar ik altijd met de honden wandel.